Recensie van:Verborgen LittekensAuteur: Yvonne Kersten Verborgen Littekens is het thriller debuut van Yvonne Kersten (1968). Deze psychologische thriller speelt zich af in Zweden, net als haar roman Gevoelige snaren en haar kinderboek Ontsnapt.Wijze van lezen:Recensie-exemplaar ontvangen van uitgeverij Droomvallei in ruil voor mijn recensie en deelname aan de leesclub georganiseerd door Esther van der Ham.Uitgeverij: DroomvalleiGenre: psychologische thriller Cover en flaptekst:De cover van het boek vind ik adembenemend mooi. Maar ook enigszins spookachtig doordat de lucht donkergrijze wolken heeft naast het geel en rode. Het water oogt lieflijk maar kan ook verraderlijk zijn. De cover nodigt me uit het verhaal te lezen. Het maakt me nieuwsgierig. Ook over de mogelijke locatie. Waar kun je zulke mooie uitzichten bewonderen?De flaptekst is hartverscheurend heftig maar ook informerend en daardoor nieuwsgierig makend naar dit verhaal.De auteursfoto en informatie vind ik een waardevolle toevoeging.Quote:Hoofdstuk 27:We zaten naast elkaar op de pianokruk. Met een helder stemmetje zong ik het liedje dat we hadden verzonnen. Mijn moeder speelde de akkoorden en ik sloeg met twee vingers de noten aan die de melodie ondersteunden. We hadden veel plezier bij het maken van nieuwe teksten voor ons liedje. Het refrein kende ik al uit mijn hoofd. De rest kreeg steeds meer vorm. Bij het refrein viel mijn moeder in en zongen we uit volle borst. Daarna trok ze me tegen zich aan en gaf me een kus. 'Dat ging heel goed. We hebben een beker limonade verdiend, vind je ook niet?' Ik knikte en liet me van de pianokruk afglijden. Huppelend ging ik haar voor naar de keuken, die uitkeek op onze rommelige achtertuin. Helemaal aan het eind hing een schommel aan een tak van de oude appelboom. Mijn favoriete speelplek. Moeder schonk twee bekers limonade in en legde er een paar koekjes bij. Op een dienblad bracht ze het naar buiten. Plotseling werd het duister. Mijn moeder was verdwenen. Ik zat alleen buiten en had het koud.Mooie tekst:Pagina 150 en 151:I had a mother and a fatherWho looked after me so wellI loved them like no otherThey picked me up when I fellBut now I'm aloneNobody calls me on the phone.Now I'm all alone, got no home.Got to pick upMy broken pieces All by myselfI was surrounded by safety But now I am scaredI was happy and secureBut nowThey don't surround me no moreHet verhaal:Emma is net klaar met haar opleiding fotografie en journalistiek als haar pleegouders verongelukken. Tussen hun spullen ontdekt ze een verzameling foto's van haar biologische moeder, de man die haar als kind heeft ontvoerd en krantenartikelen over vermiste kinderen. Ze zoekt haar ontvoerder op in een tbs kliniek. Ondanks de heftige ontmoeting en zijn dreigende woorden reist ze af naar haar geboorteland Zweden, om haar moeder te vinden. Ze moet erachter komen of haar gruwelijke herinneringen op waarheid berusten.Mijn leesbeleving:Emma vertelde me haar levensverhaal alsof ik op een stoel tegenover haar zat. Dit gevoel wordt nog versterkt door de gehanteerde ik-vorm. Ik wordt deelgenoot gemaakt van haar innerlijke gevoelens en denkwereld. Hartverscheurende, gruwelijke en intens pijnlijke herinneringen wisselen zich af met gevoelens van verdriet, gemis, angst en onzekerheid. Kunnen liefde, aandacht en genegenheid dit alles nog helen? Dit zijn vragen die door mijn hoofd gaan. De afwisselingen met de schuin gedrukte teksten maken dat ik geboeid door blijf lezen. Dat het verhaal zich afspeelt in Zweden vond ik prachtig. Ik beschouw Zweden als mijn tweede vaderland. De natuur is mooi en de stilte helend en ontspannend. Ik spreek, lees, schrijf en versta vloeiend Zweeds. Voor Emma is de Zweedse natuur met haar afwisselend: heuvels, rotsen, moerasgebied, meren en rivieren een walhalla voor haar fotografie. Maar op bloedstollende momenten is het ook een setting die niet misstaat in een horror verhaal. Al had dat in andere landen ook gekund.Maar het was fijn om samen met Emma weer even in Zweden te kunnen zijn. De sfeer en cultuur op te snuiven. De taal te spreken. Bij Emma eerst aarzelend en zoekend maar gaandeweg gaat het haar beter af. Ik vind het stoer dat zij het lef heeft om naar haar geboorteland af te reizen om op onderzoek uit te gaan. De personages vind ik gedetailleerd en levensecht uitgewerkt. De dialoog tussen hen is geloofwaardig. De reis naar de waarheid is een uitdagende en psychologisch zware reis. De thematiek van identiteit en het ergens bij horen worden prima uitgewerkt in dit verhaal. Immers verliest Emma haar veilige plek, haar thuis als haar pleegouders verongelukken. Na hun overlijden vind ze foto's van haar biologische moeder. Ook krijgt ze flashbacks naar een gruwelijke periode van mishandeling door een gewelddadige man. Dat zorgt voor een tsunami aan gevoelens. Wie ben ik echt? Wat is mijn afkomst? Wil mijn biologische familie mij er wel terug in hun leven? Voldoe ik wel? Of moet ik weer verdwijnen. Ook in haar liefdesleven loopt het stroef door zeer heftige ervaringen uit het verleden. Stap voor stap en met veel liefde en genegenheid wordt het langzamerhand beter. Een intens maar ook mooi omschreven proces.De plottwists zijn onverwacht maar komen het verhaal ten goede. De plot is mooi gedaan.Mijn mening:Ik geef 5 sterren Ik vind dat alle verhaallijnen intensief uitgediept zijn. Ze komen in de plot samen en vormen een magistraal einde van een lange, zware, psychologisch diepgaande reis. Hereniging met familie, je identiteit die bevestigd wordt en als klap op de vuurpijl de liefde van je leven ontmoeten. Dit vormen voor mij de ingrediënten van een goed onderbouwde psychologische thriller.Vaak lees je zogenaamde 'scandi' thrillers voortdurend in Zweden. Hier is het zo dat Nederland ook een rol speelt in het verhaal. Deze twee landen met elk hun eigen cultuur en gebruiken vervlechten zich later in het verhaal moeiteloos met elkaar. Yvonne Kersten en Esther van der Ham hartelijk dank dat ik mee mocht doen aan de boekenclub rondom het boek Verborgen Littekens.In de toekomst lees en recenseer ik graag meer boeken van Yvonne Kersten.
e-boek ]